Detective-Lady

 
ได้เวลาไขคดีละค่ะ โทดทีนะคะที่ปล่อยให้รอนานเชียว (-.-)
 
 
 
ตกใจนิดหน่อยว่า ในคอมเมนต์ตอนก่อนๆ มีคนเดาถูกด้วยว่า ฮิโตมิ ลืมอะไรไว้ที่ห้อง!!
 
แหม้~ สมแล้วที่ตามอ่านมาขนาดนี้จริงๆค่ะ
 
 
 
 
 
ปล. เรื่องนิยายแบบนี้ อยากแปลจริงจังมากมาย เอาไปเสนอสำนักพิมพ์อะไรดี??
 
เพื่อนๆว่า นานมีบุ๊คส์ จะอยากทำมั้ยคะ? หรือมีสำนักพิมพ์ไหนที่คิดว่าเหมาะ ก็ช่วยแนะนำหน่อยนะค้า~
 
 
 
 
สำหรับคนที่เพิ่งมา ย้อนกลับไปอ่านได้ตรงนี้
 
 
 
 
 
แนะนำตัวละครตรงนี้
 
"โฮโช เรย์โกะ" นักสืบหน้าใหม่ ลูกน้องสารวัตร
 
"คาเกยามะ" พ่อบ้าน(ควบตำแหน่งคนขับรถ)ประจำตัวเรย์โกะ
  
"สารวัตรคาซามัทสึริ" คุณชายที่จับพลัดจับผลูมาเป็นตำรวจ
 
"ทาชิโร่ ยูยะ" แฟนเก่าผู้ตาย
  
"โยชิโมโตะ ฮิโตมิ" ผู้ตาย
 
"สึกิมุระ เอริ" เพื่อนข้างห้องผู้ตาย
 
"คาวาฮาระ เคนซาคุ" พยานเบอร์1 เจ้าของตึกอพาร์ทเมนต์ ที่สวนกับผู้ตาย
 
"โมริทานิ ยาซึโอะ" พยานเบอร์2 นักศึกษาอยู่ชั้น2 ที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนร้าย
 
 
 
 
 
 
เอ้า มาลุยกัน...
 
 
 
"บทที่ 1-6: กรุณาถอดรองเท้าก่อนเข้าฉากฆาตกรรมด้วยนะครับ"
 
   
 
     "อยู่ที่ระเบียงไงครับ" คาเกยามะพูดราวกับว่าเขาได้ไปเห็นสถานที่เกิดเหตุมาด้วยตัวเอง
 
     "ที่ระเบียงเหรอ!? แต่ตรงนั้นก็มีของอยู่ตั้งหลายอย่างนี่นา ทั้งเสื้อเชิร์ต กางเกงยีนส์ ชุดชั้นใน แม้แต่รองเท้าผ้าใบก็ยังมีเลย ของที่เธอลืมไว้คืออันไหนกันล่ะ?"
 
     "ก็ทุกอย่างนั่นแหละครับ" คาเกยามะพูดพร้อมทั้งมองหน้าเรย์โกะ "คุณหนูน่าจะจำได้นะครับ ว่าพยากรณ์อากาศของคืนวันเสาร์เป็นยังไงบ้าง"
 
     "เอ๊ะ พยากรณ์อากาศเหรอ!? ก็เห็นเค้าว่าคืนวันเสาร์จะมีฝนตกทั่วแถบคันโตนี่นะ ถึงฝนจะไม่ได้ตกลงมาจริงๆก็เถอะ --- เอ๊ะ ถ้างั้น ของที่เธอลืมไว้ก็คือ..."
 
     "ใช่แล้วครับ ของที่เธอลืมไว้ก็คือผ้าที่ตากอยู่ที่ระเบียงนั่นเอง ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เธอลืมเก็บผ้าที่ตากทิ้งไว้ไงล่ะครับ แต่พอเธอออกจากบ้านและเดินไปทางสถานี เธอก็คงเห็นท้องฟ้าอึมครึมแล้วนึกถึงพยากรณ์อากาศขึ้นมาได้ ก็เลยจำได้ว่าเธอยังไม่ได้เก็บผ้าที่ตากไว้ แล้วเธอก็คงเดินกลับทางเดิมมาที่อพาร์ทเมนต์นี่แหละครับ"
 
     "อย่างนี้นี่เอง แบบนี้ปริศนาทุกอย่างก็ลงตัวพอดีสินะ" แต่เรย์โกะอึ้งไปได้ครู่เดียว ก็นึกสงสัยในจุดสำคัญขึ้นมาได้ "แต่พอมาคิดดูดีๆแล้ว การแก้ปริศนาตรงนี้ของนาย ก็ไม่เห็นช่วยไขคดีได้ตรงไหนเลยนี่นา ก็ความจริงที่ว่าผู้ตายถูกฆ่าตอนที่ย้อนกลับมาที่อพาร์ทเมนต์หลังจากออกไปข้างนอกครั้งนึงแล้ว กับที่ว่าผู้ตายถูกฆ่าเพราะย้อนกลับมาเอาผ้าที่ตากทิ้งไว้ มันก็เรื่องเดียวกันนี่นา"
 
     "แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิครับ เพราะเรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่ผู้ตายใส่รองเท้าบู๊ทด้วยนะครับ"
 
     "หมายความว่ายังไงน่ะ?"
 
     "คุณหนูลองสมมติตัวเองเป็นผู้ตายนะครับ ลองจินตนาการว่า ในระหว่างที่คุณหนูใส่บู๊ทออกไปข้างนอก คุณหนูก็บังเอิญนึกได้ว่าลืมเก็บผ้าที่ตากไว้ที่ระเบียง แล้วก็เลยรีบกลับมาที่บ้าน พอมาถึงหน้าบ้านแล้ว คุณหนูจะทำยังไงต่อครับ"
 
     "ง่ายนิดเดียว ฉันก็จะเรียกคาเกยามะมาแล้วสั่งว่า "ไปเก็บผ้าที่ตากไว้ซิ" น่ะสิ"
 
     "อืม-----" คาเกยามะพูดอะไรไม่ออกไปครู่หนึ่ง "นั่นสินะครับ ถ้าเป็นคุณหนูก็คงทำอย่างนั้นจริงๆด้วยแหละครับ" คาเกยามะพึมพำออกมาด้วยความคาดไม่ถึง พร้อมทั้งลูบคางไปด้วย "แต่ว่าโยชิโมโตะ ฮิโตมิไม่มีพ่อบ้านแบบผมอยู่ด้วย คุณหนูคิดว่า เธอจะทำยังไงล่ะครับ"
 
     "ก็ไม่เห็นต้องคิดเลยนี่ แค่ถอดรองเท้าบู๊ทออก เดินเข้าไปในห้องแล้วก็เก็บเสื้อผ้าที่ระเบียงมาไว้ในห้องแค่นั้นเอง ไม่เห็นมีทางเลือกอื่นเลยนี่นา"
 
     แต่คาเกยามะกลับส่ายหน้าช้าๆ
 
     "คงมีหลายๆคนที่ทำแบบนั้น แต่อีกหลายๆคนกลับคิดว่าการทำแบบนั้นมันเสียเวลา แล้วก็เลือกใช้วิธีอื่นแทนน่ะครับ แต่จะว่าไป คุณหนูคงไม่มีทางเลือกใช้วิธีแบบนั้นแน่ เพราะงั้นที่คุณหนูจะนึกไม่ออก ก็ไม่แปลกหรอกครับ"
 
     "วิธีที่ฉันไม่มีทางเลือกใช้เหรอ?" แต่เรย์โกะก็นึกอะไรไม่ออกเลยจริงๆ "แล้วมันเป็นวิธีแบบไหนกันล่ะ"
 
     "ก็ง่ายๆน่ะครับ ก่อนอื่นก็ลงไปทำท่าคลานสี่ขาทั้งๆที่ยังใส่รองเท้าบู๊ทอยู่นั่นแหละ แล้วก็ค่อยๆคลานไปโดยใช้มือกับหัวเข่า และระวังไม่ให้พื้นหลังของรองเท้าแตะโดนพื้นห้องเท่านั้นเองครับ ถึงจะเป็นวิธีที่ลำบากถ้าต้องเคลื่อนที่ไปไกลๆ แต่ถ้าระยะทางแค่ห้องในอพาร์ทเมนต์แค่นี้  คลานๆไปแบบนี้ก็เกินพอแล้วครับ และถึงแม้มันจะเป็นภาพที่ไม่ค่อยน่าดูนัก แต่ถ้าอยู่คนเดียวแบบนี้ ก็ไม่ต้องอายใคร แถมถ้าใช้วิธีนี้ เราก็ไม่ต้องมาคอยถอดรองเท้าบู๊ทอยู่บ่อยๆด้วย ซึ่งก็อย่างที่คุณหนูเคยบอกว่า การถอดเข้าถอดออกรองเท้าบู๊ทเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก ซึ่งข้อดีของวิธีนี้ก็ลบล้างจุดนั้นไปได้ด้วยครับ ผมคิดว่าโยชิโมโตะ ฮิโ